ben yalnızken hep ufacığım, öyle yaramazlıklar yapıyorum ki
sonra kalabalığa girince büyük davranmak zor oluyor, zoruma gidiyor
ben yalnızken çok tabak kırmışlığım var
yanımda biri yokken yanımı aramışlığım var
yalnızken ekmek arası kraker yemişliğim
buz gibi donmuşluğum var.
yalnızken koşturduğum odadan odaya dans etmişliğim var.
ebe olup kendimi aradığım anlar oluyor yalnızken
kalabalıkta çok kalabalık olduğum zor saatlerim oluyor.
güneşe ellerimi uzatıp ellerimi ısıttığım
kalbimi kuma gömüp dertlerimi gömdüğüm dejavularım oluyor.
yas tutan baykuş gülümsemeli sabahlarım
kibrit çöpü büyüklüğünde diş kavuklarım
ellerimle saatlerce sohbetlerim
topu kaleye göndermekte hep zorluk çeken ayaklarıma sitemlerim
kıskançlıklarımdan kocaman olta yapmışlığım var
ebe olup kendimi ele verdiğim
kendime yakalandığım pek çok an
balonlarımın şişmediği anlar göbeğimi şişirdiğim
ben yalnızken hep yalnızım mesela
ki ben yalnız göçücem bu dünyadan
düşündüklerimin kanaati bu
ellerim bağlı suçlu gibi yürüyeceğim çocukluğuma
gök perdesini araladı mı koşmaya başlayacağım
ki ben yalnızken bakkala borç yapamamışlığım o yüzden aç kalmışlığım
ben tek parçayken uzuvlarımı parçalamışlığım
ben bir duvarken oduna laf anlatmışlığım
kuzey kutbunda yalnızlığı düşünmüşlüğüm var
ben kırmızı pelerinimi hep yalnızken takarım mesela
kırmızı pelerinimle göğe bakıp gözyaşlarımı salmışlığım
toprağa parmaklarımı geçirip soluğumu tuttuğum
geçen zamanımı önüme aldığım yolumda ezdiğim çok olur yalnızken
leblebilerimin havaya uçup içimden geçip yere düştüğü çok olur yalnızken
kulaklarımın zemine deyip ön dişlerimin uzadığı
geceleri bir dalda ters durup uyuduğum
ayaklarımın uzadığı kafamı yere gömdüğüm anlarım hala var
yeşillik içinde bokları yuvarladığım anlar
ses içinde ışık gibi yol aldığım saniyelerim
bu gün sıradan bir gün değil benim için
özel bir gün
çünkü bugün diğerlerinden daha fazla yalnızlaştım
