içimde bir örümcek ar şiir yazan
ve bir örümcek ağ örüyor beynimde
kendini öldürmeye programlanan hayatlar var gözümün önünde
örümceğin kol adedi kadar şansı var insanın sanki
yaşayan gitmişler için kolay günler
istenen direnmek yol bulmak nefes almaya
yol bulmak
ama ölüm her ağızda ayrı tat bırakıyor
insan kalmak istemiyor
örümceğin işi daha kolaylaşıyor
beyinlerimizin işleri hiç bitmiyor
sevda masalları gibi değil kabuslar
insan 1 saat uyuyup hiç uyanmamak istiyor
hiç bir işte yer bulamıyorum
meğer başaramayan ben değilmişim bunu anlıyorum an be an
dünya
bana inanın dünya yalan söylüyor
örümceğe biraz yalvarsam belki kurtulurum fakat hiç canım istemiyor
başımdan tutup yuvasına çekiyor
kilitleniyorum ağlarında
beklenmedik bir şey bekliyorum
çırpınırken karnım gurulduyor
açım
hayır bu öyle bir şey değil
çocuğum içimden çıkıyor
örümcek yok oldu ortalarda görünmüyor
hayatta sanırım çok az şey kaldı değerli
izninizle şimdi gidip annemden özür dilemem gerek...
örümcek daha görüşmemek dileğiyle...
