kAFes

kafesler içindeyiz
kafesimde elimde kabak çekirdeği izliyorum
her defasında bu son avuç kabak çekirdeği diyorum
ama kendimi diğer avucun yarısı yemiş buluyorum kendimi
yemeye alışmışlık kusturuyor beynimi

bu alışmışlık kokuşmuş zerre otomatik hareketler
kafesimdeyim yürüyorum diğer tarafa
renkli hindistan cevizleri hayal ediyorum
ter bastı
yerdeki kabak çekirdeği kabuklarından dev bir şato yaptım
hem kral hem vezir hem din adamı hemde şarlatanı oynuyorum

kafesimdeyim
bu gece kralla bir orospunun buluşması var
kendi kendimi nasıl becericem acaba

bin yıl oldu kafesimizdeyiz çıkarın şu gözlüklerinizi
sizi kim beceriyor görün!

bay den

bak bu gece de ağlıyorum içime

sonunda olan hep aynı
balkondan attıkları üzerimize
evi sildikleri kirli sular

keşke elimizden bir şey gelse
yan taraftaki çocuk o kızı becermese
keşke vicdanlarımız hep çalışsa
sokakta ki çocuklar acıkmasa

askerler ateş ediyor
hep masumlara kurşunlar
gök gürüldüyor
çocuklar korkuyor

makineleri yağlayın
az ezdiler bizi

"daha yoksul çok onurlu ölümler
bay den"