30 Mart 2012 Cuma

Karaların Güneşi ( Tim BURTON sendrom )

zihnimin boşlukları denizlere ulaştı
ilerlemeye niyetsiz hareketsiz
göğün siyah perdesi çekilmiş
umutlar uçan balonlara bağlanmış
boğazlar tasmalı eller kelepçeli

sözler can sıkan tarzda
görüntüm kazanamayacak gibi
balıklar oltalarla insan avında
hayatın bittiği nefes dualar dilde

ya sen beni öldür ya ben dile döndüriyim
gidilen pastahanede vakit erken
yaşama bedelimiz faturalara yansımış
kasaturamın üstünde papatya açmış

yol benim keşfim değil koyunluğumun simgesi
üstüme akan bal şans değil, karaların
fısıltı işimi görecek
sayfiyede bahar vakti kefenim dikilecek

güneş tarihe gömüldü hatıralarımda
bu gün, gün bezmiş yarına koşturuyor
bir kalıp zulüm hediyem var arkadaşlara
5 santimetre üzüntü

karın altında kurtçuklarla söyleşiler
biraz olsun rahatlattı bağırsaklarımı
zannedilen 'kol kırılsa yen içinde kalır'
fark edilen 'yol yarılsa ben içinde kalsa'

elim sende çocukluğuma dönsem
kaşlarımı hiç çatmam
bana bulaşan ördekleri kovalasam
çiğ demlerimi yakalasam

lazanya üstü çikolata siparişim geç kaldı
kapalı kapılar ardında aç kaldım
genzimin enzimi sezgilerim tükendi
ya felek suçluysa?


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder