benden bir şey olmazı yüceltiyorum

mak sıkış

 ben aslında kafamda hep bir depremle yaşıyorum

iki kalas ya da sütun arasında kafam

kalbim para olmayınca yeşillenmiyor

sıkış ama çok sıkış

mayınca /  Mayınca yaşıyoum

pat patlamak üzere

geç kalıyor kurtarılmaya kulaklarım 

Bedenim bir patça olması gereken bedenim 

ah ah sızlanıyorum

başkalarının nefeslerini alıyor onlara hayat veriyorum

dişlerim kokuyor 

eriyor kıllar

zıbarsa içimdeki haydut

dımyaz

 Saçlarıma bir lokma götürdüğünde başım bulanıyor

Kulaklarım tatlı çekiyor

Kiloduma duma duma dum sarılıp markete koşuyorum

Marketçi yok standlar boş

Motorumu yiyerek eve geliyorum

Ayaklarım tavanda 

Ayaklarımda kaşık

Kaşığı dinliyorum

Çok manidar portakal giderek uzaklaşıyor bu duruma 

Ben bana bakıyorum ; bana ben

Tek topluluk olarak haber söylüyorum

Bir muzdur iki muzdur üç muzdur 4 ondanda muzdur

Biz sen onlar hep yeniliyorsunuz

Zıplamayan çok beyefendidir biliyorsunuz

Ooo nerdesin devekuşu beyinli

Erken geldim çok 

Git şimdi 

Ya zam yapmıyorsan al bu maaşımı

Bedavaya hizmet et bana 

Uykum gideli az oldu

Berbat karanlık çok aydınlık

Dilim çok ıslak 

Ayaklarım tavanda 

Gözüm hep şaşı

Gel sırtımı aşı

Popomu kaşı

Çok sevimliydi naşı

Al buda sana başı

Hiç sevmem sevemedim şuşi

Ula bu ne kuşi

Futbolcuların hası moşi

Az zamanda çok toşi

Bizim millet çok coşii

Kafam çok net yoşi

Ayrılık beni hep boşii 

bu tepe kimin?

Ayrılmak üzere gelmiştik dünyaya bu belliydi.

Ama bütün birleşmelerden sonra ayrılmayı bir şekilde kafaya koymak zehirli bir düşünce olmalı. Sanki ayrılarak egomuza kaymak ve bal sürüp tüketiyorduk. Sadece kendimiz tepeye ulaşıyorduk. Herkes bir tepede kimimiz çay kimimiz süt kiminde viski içiyor. 

 Hava sisli tepelerde tek başına herkes