dur

yükümde değil derdim zulüm gören herkesi kurtaramama duygusuyla yol alamamam
yola daha fazla kişi alamamam
yolu bulduramamam
ışığı gördüremem
netlik kazandıramamam
kısa yolu uzatmam
penceremi kırmam elleri tutamamam
parçalanıyorum gün be gün
saat saat
engellerden atlamıyorum
çekiyorum önümden
yenilerini boyuyorum koyuyorum önüme
arkamda kalanlar aklımda hep
önümü görmüyorum
kalabalık
çığlıklar
zaman yok
kabanım yetmiyor üşüyenlere
zebanim benim peşimdeyken herkesi biçiyor
benim zebanim
öfke dolu yaratığım benim
sıcaklığım kayboluyor
soğukluğum hep oltamda
volta atıyorum kafesimde
ve dünya hep dönüyor
sanki bir saniye dursa herşey yerine oturacak, umurunda değil
dön ... dünyası dön
elbet duracaksın ruhum kafanı ... o zaman
yalvarmayacağım  
yere kapanmayacağım
gökte yüzüm
ellerim şükürde
yaradanımla konuşacağım
belki kahvede içer dertleşiriz
yaptıklarını anlatacağım
uzayda her yer sakin bir sen delirdin
hep konuştun bize zaman vermedin
hepsini söyleyeceğim
biliyorum hata bu
ama çok kafam ağrıyor
lütfen dur insanlara zulüm etme
öfkelendirme
şimdi sen düşün
ben biraz yürüyüp geleceğim...