kızım dur...kırıldı vazo...kırılsın..hopla kızım üstünde

5 gram aklımla bir dünya tartıyorum bazen
10 parmağımda yüzlerce becerisizlik ve ezilmiş güvenim
yüz yaşınada gelsem her sene ilk senem gibi
evimin karşı penceresindeyim hep
parktaki banktaki çifte gıptayla bakan elinde dondurma yalayan velettim
bazende eli çekirdekli...
ben küçükken benim bulunduğum takım kendini ve maçı hep kaybederdi
ben şimdi otuzundayım  hala olduğum takım kayba keder
ben şimdi otuzundayım ya kızımda yakında
ben şimdi otuzundayım ya afet bir kadının koynundayım
ben bu ara otuzum çok sıkılırsamda yokum
bakkala ekmek almaya giden çocuğum
doğrucu davudun yeğeniyim
cimri keyfiminde kardeşi
ben bilmeden ladese giren dedikoducu bir çimenim
ben ayrıca gepetto ustanın bitirmeden köşede unuttuğu pinokyaya bakarak büyüyen bir oyuncağım
ben bateri solodaki tısım
patlak lastikteki fısım
gelsene kızım...
olmayan kızımı ne çok özlüyorum
şimdi olsada uyutmasa ne güzel olurdu
şimdi olsa gözdemle mışıl mışıl uyusa bende baksam sallanan sandalyede elimde kahve
açık pencereden ay vursa yüreğim ince bir sızıyla ufak ufak titrese
ben yazının başlagıcındaki tutarsızken yazının sonunda...
bir baba
bir koca
bir ...