Motorumu satıyorum. Borç yiğidin kamçısıdır. Borçlu ise yemektir. Yiyiciler o kadar aç ki. Yiğidin kamçısı; bunu fakir biri söylemiş olamaz. Bunu aksine ulu yöneticiler ağızlarından bal damlayarak söylediler. Ben borçluyum, etrafımdaki herkes borçlu. Şöyle kendi adıma yaşamayı daha çözemediği, yemeklere ve nesnelere tamah ettiğim için borçluyum. Yoksa dağda yaşar bu işi çözerdim.
Fakat aklıma gelmezdi bu kadar midelerinin gururdadığı.. tüm dünya yı hasta edecek kadar. Hastalere sokup öldürecek kadar. Aşı yapıp öldürecek kadar.
Fakat güzel bir gelecek istesem bende nüfusu azaltır mıydım acaba? Yaşamayı bilmeyen aymazları yok eder miydim?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder