nefes alamıyorum
tutun kollarımdan göğe fırlıyorum
çok kalın üstüm ama üşüyorum
biraz dünyadan örneklerle yoğrulsam
daha çok benzerlerime benzesem
sanırım sorun kalmıycak
ama neden sürekli bir şüphe ve soru sorma hali
sorgulama hali...
böyle insanlar yer bulamıyor kalabalıklar arasında
kalabalıklar bundan oluşmalı diye düşüyorum
zaman aslında o kadar aldatıcı ki
o yüzden sanırım farkında değiliz
gidiyoruz
aklım almıyor sonsuzluğu
aklım karıncalanıyor
bu sürede bütün karıncalar akıllanıyor
gölgem düşüyor
aynalar beni göstermeyince neyden utanacağımı bilmez oluyorum
ufacık bir köy ufacık bir ev ufacık meyveler ufacık su kenarım olsa
daha çok yalnız kalsam
tutun kollarımdan nereye gidiyorum
tanrı beni cezalandıracak mı?
aslında işi daha iyi öğrenebilmek için soru soruyorum hoşuna gitmesi gerekmez mi?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder